Słoma, glina i odrobina historii. Dawna technika tynkowania

Przeglądając ostatnio Internet, trafiłem na film pokazujący naprawdę interesującą, dość starą metodę wykańczania (a może też wypełniania) ścian. Z pozoru prosta, a jednak daje zaskakująco efektowny rezultat – właśnie to przykuło moją uwagę. Nagranie ma raczej charakter dokumentacyjny niż instruktażowy, ale sam sposób jest na tyle intrygujący, że warto mu się bliżej przyjrzeć.

Niezależnie od pochodzenia, wideo pokazuje ciekawy sposób łączenia słomy i gliny w pracach tynkarskich. Najpierw snopki siana są cięte na krótkie odcinki przy pomocy specjalnej gilotyny. Następnie tak przygotowane fragmenty układa się na ścianie warstwami, tynkując jedynie ich górne części – tak, by glina tylko delikatnie je scalała. Kolejne rzędy nachodzą na siebie końcówkami, co z pewnością poprawia izolacyjność. Można by powiedzieć, że to swoista „ścienna strzecha”.

Na koniec całość zostaje obrzucana gliną, co daje bardzo ciekawy, naturalny efekt – szczególnie jeśli pozostawi się ścianę bez dodatkowych warstw wykończeniowych. Prawda, że efekt robi wrażenie?

Jakie mogą być efekty praktyczne? Przy jednej warstwie trudno mówić o znaczącej izolacyjności, ale przy większej liczbie warstw materiał może stanowić interesującą alternatywę pomiędzy lekką gliną a tradycyjną słomą. Wydaje się mniej pracochłonny w przygotowaniu niż lekka glina, a jednocześnie bardziej odporny na warunki atmosferyczne i degradację niż sama słoma. Dodatkowo taka technika może pełnić funkcję ciekawego sposobu wykończenia ściany, nadając jej naturalną fakturę i niepowtarzalny charakter.

Czy można to zastosować dziś?

Współcześnie podobną technikę można by z powodzeniem zaadaptować do nowoczesnych realizacji w duchu budownictwa naturalnego. Problemem nie byłaby sama gilotyna widoczna na filmie – tego typu narzędzie można stosunkowo łatwo wykonać samodzielnie lub zastąpić pilarką stołową bądź innym sprzętem tnącym. Większym wyzwaniem może się okazać zdobycie odpowiedniego materiału – coraz trudniej znaleźć słomę w tradycyjnych snopkach, które pozwalałyby na wygodne cięcie i układanie. Niemniej sam pomysł wydaje się wart eksperymentów – zwłaszcza w małych, pokazowych projektach lub przy rekonstrukcjach dawnych technik.

Kilka słów na koniec

Choć metoda nie wydaje się szczególnie skomplikowana, wymaga precyzji i wyczucia w pracy z gliną. Zastosowanie takiego rozwiązania mogłoby być interesującym sposobem na poprawę izolacyjności przy jednoczesnym zachowaniu naturalnego charakteru ściany.